پولند، سال هزار و نهصد و نود و یک دو پناهنده سیاسی سالخورده دموستنز و آرگیرس از منطقه استخراج زغال سنگ با قطار به قبرستانی می روند که همسر دومی و مادر اولی در آنجا به خاک سپرده شده اند در برخورد با باران در یک واگن متراکم صحبت درباره زندگی در تبعید آغاز می شود یکی تصمیم به بازگشت به وطن می گیرد دیگری به نظر می رسد مردد است صدایشان صادقانه بیان می کند و درد و تنهایی و ترس از آینده را با هم به اشتراک می گذارند