امیلیا پس از جدایی از دوستدخترش، از شهر به روستای مادرش در جایی در پاتاگونیا بازمیگردد. مادرش از بازگشت امیلیا چندان خوشحال نیست، زیرا این امر آرامش او را برهم میزند. امیلیا سعی میکند تصمیم بگیرد که چگونه میخواهد زندگی خود را ادامه دهد، اما با افراد و احساسات گذشتهاش روبرو میشود. از روی بیحوصلگی و ناامیدی، یا فقط برای یافتن صمیمیت، چندین مرد از جمله معشوق دوران کودکیاش را فریفته خود میکند، اما در عین حال به دختری در مدرسهای که تربیتبدنی تدریس میکند، علاقهمند میشود – این وسواس فکری، او را از دلشکستگی و تاملاتش درباره آینده منحرف میکند. در اولین فیلم بلند خود، کارگردان سزار سودرو، بیقراری درونی امیلیا را در تقابل با تغییرناپذیری پاتاگونیا قرار میدهد. او این کار را با استفاده از تصاویری از مناظر خیرهکننده، دیالوگهای طبیعی و ارتباطات غیرکلامی گویا انجام میدهد. در میان آرامش و زیبایی طبیعت، هرج و مرج درونی به تدریج جای خود را به پذیرش و خودآگاهی میدهد.