از این «بیماریِ بی‌رحم»، اِروِ گیبر درمان نیافت. معجزه‌ای که چندان به آن امید بسته بود، رخ نداد. اما او پیش از مرگش در سال ۱۹۹۱، سه سال پس از آگاهی از ابتلا به اچ‌آی‌وی، در آثار ادبی و عکاسی خود «مکان‌های رنجش» و «منزلگاه‌های راه صلیبش» را برای ابد ثبت کرد. آن مرد خوش‌قیافه با موهای فر و بدن لاغر و گون‌های فرورفته، که نگاه شفافش در عکس‌های کنار دریا می‌درخشید، جنگی سهمگین را علیه ایدز به پیش برد. نبردی هرلحظه علیه فروپاشی بدن که با دقتی روشمند در رمان‌های زندگینامه‌ای خود، به ویژه «برای دوستی که جانم را نجات نداد» (۱۹۹۰) و «پروتکلِ دلسوزانه» (۱۹۹۱) زیر نظر گرفت و شرحش داد و در برنامه «آپوستروف» در تلویزیون نیز از آن سخن گفت.