زن و شوهری تصمیم می‌گیرند برای غلبه بر فقدان فرزند سوم خود که بر اثر تصادفی از دست داده‌اند، بچه‌ای را به فرزندی قبول کنند. آنها پسری را به فرزندی قبول می‌کنند که بینایی ضعیفی دارد، به این امید که با بزرگ کردن او، عشق ناکافی که به فرزند از دست رفته خود داشتند، جبران شود. پسرخوانده حس شدیدی دارد و متوجه می‌شود که حضور دیگری در خانه وجود دارد. او متوجه می‌شود که حضور پسری است که یک سال پیش مرده است و او را به خانواده فرا می‌خواند. مادر در ارتباط با فرزند از دست رفته‌اش وسواس پیدا می‌کند. پدر و بچه‌های دیگر معتقدند پسرخوانده دروغ می‌گوید و از وسواس فزاینده مادر نسبت به فرزند از دست رفته و پسر خوانده به هراس می‌افتند. بچه‌ها احساس می‌کنند که مجبورند راز فرزند گمشده را به والدین خود بگویند که همه چیز را برای خانواده تغییر می‌دهد.